Blogger Template by Blogcrowds.


Η φετινή Πρωτομαγιά με αφορμή και όσα συμβαίνουν  σε σχέση με τα “συνέδρια” της ΓΣΕΕ και της ΟΙΥΕ (Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας) αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Τα πρόσφατα “συνέδρια” τους,  που διαλύθηκαν λόγω των κρουσμάτων νοθείας  είναι αποκαλυπτικά της κατάστασης της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.

Όλα τα συνέδρια των μεγάλων ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ τα τελευταία χρόνια είναι «συνδικαλιστικά νεκροταφεία», εντελώς μακριά από κάθε αγωνία, ανάγκη και συζήτηση των εργαζομένων. Όμως αυτή την φορά ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός  δεν μπόρεσε να κρατήσει ούτε τους τύπους.

Η "βία, η νοθεία και η εργοδοτική τρομοκρατία" στα συνδικάτα, τις βασικές ομοσπονδίες και την ίδια τη ΓΣΕΕ είναι επακόλουθο της γραμμής συνθηκολόγησης της με το κεφάλαιο, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις. Της γραμμής του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στο συνδικαλιστικό κίνημα. Της γραμμής της "κοινωνικής συμμαχίας", όπου η ηγεσία της ΓΣΕΕ καλεί την εργατική τάξη να συμπαραταχτεί ενεργητικά με τις «αναπτυξιακές μεταρρυθμίσεις» του κεφαλαίου. Της μετατροπής της ΓΣΕΕ σε εταιρεία διαμεσολάβησης κρατικής, εργοδοτικής και ευρωπαϊκής χρηματοδότησης και οργάνωσης προγραμμάτων κατάρτισης για φτηνό δυναμικό στις επιχειρήσεις.

Σήμερα υποταγμένος συνδικαλισμός δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική ελίτ. Είναι ένας καλολαδωμένος μηχανισμός που εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εργοδοτών μέσα στην εργατική τάξη και καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για την σωτηρία των καπιταλιστικών κερδών. Η κατάσταση αυτή είναι μη αναστρέψιμη και δεν αλλάζει με μάχες μηχανισμών.

Τα εργατικά συμφέροντα βρίσκονται επίσης στο σκοτάδι της προεκλογικής περιόδου όπου κυριαρχεί η συζήτηση περί της “μάχης προόδου-συντήρησης”. Όμως, τόσο οι δυνάμεις του “προοδευτικού” μετώπου, όσο και οι συντηρητικές/ακροδεξιές έχουν καταδικάσει την εργατική τάξη στην απόλυτη φτώχεια με όσα δικαιώματα είχαν κατακτηθεί σε όλο τον προηγούμενο αιώνα να έχουν χαθεί.
Σε αυτό το σκηνικό η ταξική ανασυγκρότητηση του εργατικού κινήματος είναι αναγκαίο να επιταχύνει τα βηματά της. Οι ταξικές δυνάμεις εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες έχουν επιλέξει σε κάθε Πρωτομαγία να καταθέτουν την πρόταση τους για ένα άλλο εργατικό κίνημα που θα βάζει ξανά μπροστά τα εργατικά συμφέροντα μακριά και χωρίς την σαπίλα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Διέξοδο μπορεί να δώσει η πάλη για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, τις συνελεύσεις των εργαζόμενων, μέσα στην ίδια την εργατική βάση. Με την δημιουργία ενός κέντρου αγώνα, ώστε σε επίπεδο συνδικάτων, σωματείων και συνολικά στο εργατικό κίνημα, να μπορεί να οργανώνει τους αγώνες, να συντονίζει τις μάχες. Με αιτήματα που θα καλύπτουν τις εργατικές ανάγκες κόντρα στις προτεραιότητες των μνημονίων, του χρέους και την κερδοφορία του κεφαλαίου. Με νέες μορφές συσπείρωσης και αγώνα της εργατικής τάξης, μακριά από τον υποταγμένο συνδικαλισμό, ελεύθερα και ακηδεμόνευτα από κράτος-εργοδοσία.

Με πρωτοβουλίες συγκρότησης της εργατικής πολιτικής και της ταξικής δράσης ενώνουμε τον κόσμο της δουλειάς  για να κερδήσουμε ξανά όσα χάθηκαν την τελευταία δεκαετία, αλλά και να διεκδικήσουμε όλο τον πλούτο που εμείς παράγουμε. Η φετινή Πρωτομαγιά να γίνει μέρα πραγματικού αγώνα και μάχης για να έρθει η εργατική τάξη και τα συμφέροντα της στο προσκήνιο:

Συλλογικές συμβάσει σε κάθε κλάδο με επαναφορά μισθών και δικαιώματων στο επίπεδο του 2009
Κατάργηση της ελαστικής εργασίας και όλων των διακρίσεων με βάση τις μορφές αυτής
Καμιά ανοχή στον εργοδοτικό, κυβερνητικό συνδικαλισμό!Με ταξική ενότητα απαντάμε στην ταξική συνεργασία!

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ




Υπερασπιζόμαστε την κυριακάτικη αργία, 
τον ελεύθερο χρόνο μας, τα εργατικά συμφέροντα.

Επειδή κάνουν ότι μπορούν για να μας στερήσουν το δικαίωμα στην απεργία.
Επειδή μας βάζουν να δουλεύουμε σπαστά ωράρια, νύχτες και αργίες.
Επειδή μας δηλώνουν 4ωρα ενώ δουλεύουμε 8ωρα.
Επειδή ο μισθός δε φτάνει ούτε για τα βασικά.
Επειδή μας απολύουν όποτε θέλουν.
Επειδή δεν έχουμε χρόνο για μας…

Την Κυριακή 21 Απρίλη 2019, μια ακόμα Κυριακή με τα μαγαζιά ανοιχτά σε πανελλαδικό επίπεδο συγκεντρωνόμαστε 10.30 Τσιμισκή με Αριστοτέλους για να συνεχίσουμε το δίκαιο, διαχρονικό και επίμονο αγώνα μας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας, ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του συνόλου των ταξικών αγώνων μας για την υπεράσπιση των εργατικών μας συμφερόντων και δικαιωμάτων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειας μας.

Ούτε 52, ούτε 32, ούτε κι 8! Καμία Κυριακή τα μαγαζιά ανοιχτά!
Τα εργατικά συμφέροντα μπροστά.

Άμεση νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.


 ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ Ν. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Ακόμα ένα λουκέτο στον κλάδο του βιβλίου  στη Θεσσαλονίκη έρχεται να συμπληρώσει το θλιβερό σκηνικό της μαζικής ανεργίας και της φτωχοποίησης που εξαπλώνεται στον χώρο και την πόλη. Το βιβλιοπωλείο του Σαββάλα στην Θεσσαλονίκη ανακοίνωσε στους εργαζόμενους του ότι κλείνει οριστικά καθώς η λειτουργία της επιχείρησης στην πόλη είναι ζημιογόνος.

Ο κλάδος του βιβλίου στην Θεσσαλονίκη συνεχίζει την δραματική συρρίκνωση του καθώς μέσα στην τελευταία δεκαετία της καπιταλιστικής κρίσης έχουν μπει λουκέτα στις μεγαλύτερες αποθήκες χονδρικής (Απόλλων, Γεωργίου κ.α.), σε παραρτήματα εκδοτικών οίκων και σε πολλά βιβλιοπωλεία (Ελευθερουδάκης, Φλωράς, Παπασωτηρίου, Κυριακίδης κ.α.). Η αγορά του βιβλίου έχει ουσιαστικά περιοριστεί σε 3-4 μεγάλες αλυσίδες και αυτοί που την πληρώνουν είναι δεκάδες εργαζόμενοι.

Στις περισσότερες από αυτές τις επιχειρήσεις είχε προηγηθεί των λουκέτων η εφαρμογή όλων των αντεργατικών μέτρων (μειώσεις μισθών, ατομικές συμβάσεις, ελαστικές εργασιακές σχέσεις) στο όνομα της προσπάθειας “σωτηρίας”. Φυσικά κανένας εργαζόμενος δεν σώθηκε, αντίθετα πολλοί από τους “χρεωκοπημένους” επιχειρηματίες συνέχισαν τις δραστηριότητες τους με άλλες επωνυμίες ή σε άλλους κλάδους.

Η περίπτωση του Σαββάλα δείχνει ότι την ευθύνη για την κρίση δεν την έχει φυσικά το εργασιακό κόστος (το όποιο έχει συρρικνωθεί στο όριο της επιβίωσης). Ο Σαββάλας στήριζε μέχρι τώρα την δραστηριότητα του με τον κλάδο της εκπαίδευσης. Και σε αυτόν όμως έχουν εφαρμοστεί τα μέτρα της μνημονιακής βαρβαρότητας. Στο δημόσιο σχολείο οι εκπαιδευτικοί είδαν τους μισθούς τους να πετσοκόβονται ενώ μαζικοποιήθηκε η ελαστική εργασία (αναπληρωτές, ωρομίσθιοι) λόγω των μηδενικών προσλήψεων. Στα φροντίστηρια το ωρομίσθιο έχει φτάσει στα 3,5 ευρώ. Τα ιδιωτικά σχολεία και οι μεγάλες αλυσίδες φροντιστηρίων ελαχιστοποιούν το κόστος με φωτοτυπίες και εσωτερικό εκπαιδευτικό υλικό. Η σχολική περίοδος του φθινοπώρου δεν είναι τα τελευταία χρόνια η κότα με τα χρυσά αυγά καθώς ο τζίρος έχει μειωθεί συνολικά για τον κλάδο.

Το λουκέτο επομένως του Σαββάλα κάνει φανερό ότι η εργατική τάξη πρέπει να καταλάβει επιτέλους συνολικά ότι όσο θα συνεχίζεται η καταβύθιση των μισθών και των δικαιωμάτων, δεν θα είναι εφικτό να υπάρχουν “εξαιρέσεις”. Η καπιταλιστική κρίση δεν έχει τέλος καθώς το σύστημα αυτό δεν έχει πλέον δυνατότητες να αντιστρέψει την πορεία του. Οι εργαζόμενοι έχουμε χάσει ότι κερδίσαμε τον προηγούμενο αιώνα και η κατάσταση αυτή θα αλλάξει αν ξαναστήσουμε τα σωματεία μας για να ξανακερδίσουμε τη ζωή μας, Οι εργατικές κατακτήσεις έγιναν μέσα από ισχυρά σωματεία και αγώνες, τίποτα δεν μας χαρίστηκε.

Το Σωματείο Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης στέκεται αλληλέγγυο στους εργαζόμενους του Σαββάλα ώστε να διασφαλιστούν όλες οι πληρωμές,  τα δικαιώματα στις αποζημιώσεις και την τήρηση όλων των δικαιωμάτων τους.

Καλεί παράλληλα όλους τους εργαζόμενους του κλάδου να στηρίξουν την προσπάθεια μαζικοποίησης του Σωματείου μας για διεκδίκηση ξανά Συλλογικής Σύμβασης με αυξήσεις μισθών, κατάργηση ελαστικής εργασίας και επαναφορά όλων των δικαιωμάτων μας. Με ισχυρά σωματεία σε κάθε κλάδο, σε κάθε επιχείρηση θα μπει φραγμός στην φτωχοποίηση μας συνολικά ως εργατική τάξη.

Δυναμώνουμε τη φωνή μας. Κανένας μόνος του
Γινόμαστε όλοι και όλες μέλη στο Σωματείο μας


Το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης στηρίζει την διακλαδική απεργία που οργανώνουν κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία την 1η Νοέμβρη με κύρια αιχμή το θέμα των μισθών και των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (ΣΣΕ). Μεταξύ αυτών των σωματείων είναι και ο αδελφός Σύλλογος της Αττικής. Δυστυχώς το Σωματείο μας στην Θεσσαλονίκη στην παρούσα στιγμή δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει γενική συνέλευση ώστε η κήρυξη απεργίας να έχει δυνατότητα επιτυχίας. Ωστόσο, το Σωματείο μας θα στηρίξει όλες τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες και στην συγκεκριμένη μέρα, όπως και όλες όσες στηρίζουν την προσπάθεια ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος (Συντονισμός για την κυριακάτικη αργία, ταξικές συγκεντώσεις ΔΕΘ και Πρωτομαγιάς κ.α.)

Είναι ανάγκη να υπάρξει ένα κοινό μέτωπο αντίστασης και διεκδίκησης. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι να δημιουργείται με μικρά αλλά σταθερά βήματα ένας πιο μόνιμος διακλαδικός συντονισμός σωματείων οργανωμένος «από τα κάτω». Για να μπορούμε οι εργαζόμενοι σε ένα εργασιακό χώρο ή σε έναν κλάδο να περιφρουρούμε συλλογικά δικαιώματα και κατακτήσεις και να προβάλουμε τα εργατικά συμφέροντα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος είναι να παλεύουμε από κοινού με εργαζόμενους από άλλους κλάδους και εργασιακούς χώρους και να στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους αγώνες άλλων κλάδων και εργασιακών χώρων. Μέσα από αυτήν την κοινή συμπόρευση άλλωστε έχουμε τη δυνατότητα να μαθαίνουμε και για τα ιδιαίτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι συνάδελφοι σε κάθε κλάδο και να ανταλλάζουμε σκεπτικά και εμπειρίες αγώνα ενάντια στους εργοδότες μας.

Την 1η Νοέμβρη πρέπει να ακουστεί η φωνή μας, να βγει η αγανάκτησή μας στο δρόμο, απαιτώντας το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ από την κυβέρνηση το κεφάλαιο και την εργοδοσία: Αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα, στα ωρομίσθια. Δεν μπορούμε να ζήσουμε με εξευτελιστικούς μισθούς, με μισθούς των 500 ευρώ! Δεν μπορούν νέοι εργαζόμενοι να εργάζονται 4ωρο και να αμείβονται με 200 ευρώ το μήνα.Οι νέες ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση για την «επαναφορά» των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τον κατώτατο μισθό είναι μια απάτη και πολύ μακριά από τις ανάγκες μας. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για λύσεις που θα έρθουν από ειδικούς και σωτήρες. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να οργανώνονται πετυχημένες απεργίες είναι να οργανώνονται από τη βάση των εργαζομένων μέσα από γενικές συνελεύσεις και αυτοοργανωμένες δομές, που θα κάνουν τον κάθε συνάδελφο συμμέτοχο. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είναι μακριά και πέρα από τις αγωνίες και τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας. Η ΓΣΕΕ εδώ και χρόνια επιδίδεται στην αγωνιστική γυμναστική των «ξεκάρφωτων» 24ωρων απεργιών και την τελευταία περίοδο έχει αφεθεί, πιο ξεδιάντροπα από ποτέ, στη γοητεία της «Κοινωνικής Συμμαχίας» με τους εργοδότες. Η συνολική στάση της έχει καταδείξει πλέον στον καθένα ότι δεν έχουμε να περιμένουμε απολύτως τίποτα από αυτήν.

Παλεύουμε για:

> Αυξήσεις στους μισθούς σύμφωνα με τις ανάγκες μας. 900€ καθαρά ο κατώτερος βασικός μισθός (το σχετικό αίτημα του Συλλόγου μας στην τελευταία διεκδίκηση κλαδικής ΣΣΕ και κατά τις αντίστοιχες κλαδικές απεργίες του 2013 και 2014).

> Κατάργηση της μισθολογικής διάκρισης σε βάρος των νέων σε ηλικία εργαζομένων (υπο-κατώτατος μισθός για κάτω των 25 ετών).

> Να καταργηθεί η νομοθετική ρύθμιση που επιτρέπει ορισμό του κατώτατου μισθού με κρατική παρέμβαση.

>Επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

> Επαναφορά της ισχύος της Πανελλαδικής Κλαδικής ΣΣΕ του Βιβλίου (του 2010-2011).

> Επαναφορά των μισθών-ημερομισθίων-ωρομισθίων στα επίπεδα που προέβλεπαν οι ΣΣΕ [η Εθνική Γενική ΣΣΕ (751€ μικτά ο κατώτερος βασικός μισθός), καθώς και οι κλαδικές και επιχειρησιακές ΣΣΕ], πριν τη μνημονιακή λαίλαπα, ώστε αυτά τα επίπεδα να αποτελέσουν βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις.

> Επαναφορά των μισθολογικών και θεσμικών όρων που προέβλεπε η Κλαδική ΣΣΕ του Βιβλίου του 2010-2011 (847€ μικτά ο κατώτερος βασικός μισθός, νέα επιδόματα που κερδήθηκαν, νέες ειδικότητες που κατοχυρώθηκαν, αργία του Αγίου Πνεύματος κ.ά.), ώστε αυτοί οι όροι να αποτελέσουν τη βάση για διαπραγματεύσεις για μισθολογικές αυξήσεις και θεσμικές βελτιώσεις.

> Κατάργηση των μνημονιακών νόμων που υπονόμευσαν την ελεύθερη προσφυγή των σωματείων στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ).

> Επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων, χωρίς «περιοριστικές» διατάξεις που θα την ακυρώνουν στην πράξη. Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση.

> Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας. 30ωρο-5νθήμερο-6ωρο.

> Νομοθετική κατοχύρωση της Κυριακάτικης αργίας.
Ο αγώνας για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας είναι υπόθεση όλων μας!

Καλούμε σε εργατικό συλλαλητήριο 
την Πέμπτη 1η Νοέμβρη 6μμ ΚΑΜΑΡΑ

Παλαιότερες αναρτήσεις