Blogger Template by Blogcrowds.


Απεργία στον κλάδο του εμπορίου & Aπεργιακή συγκέντρωση
Κυριακή 16 Ιούλη 2017, 10πμ, Τσιμισκή με Αριστοτέλους

Συνεχίζουμε τον δίκαιο και επίμονο αγώνα μας ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας. Εδώ και 4 χρόνια τα αφεντικά του εμπορίου προσπαθούν να καταργήσουν ολοκληρωτικά την αργία με τελικό στόχο να δουλεύουμε 52 Κυριακές το χρόνο. Από το νόμο του 2013 με τις «7 Κυριακές», από την «πιλοτική» εφαρμογή του μέτρου των «52 Κυριακών» το καλοκαίρι του 2014, από την «8η Κυριακή» στα τέλη του 2014, από το 3ο μνημόνιο του 2015 και το περιθώριο που άφηνε για «περισσότερες Κυριακές» και από τις «2 επιπλέον υπό όρους Κυριακές» στα τέλη του 2016, φτάνουμε στον Μάη του 2017 και στις «32 Κυριακές» βάσει και της συμφωνίας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους “θεσμούς”. Η όλη αυτή εξέλιξη σηματοδοτήθηκε από ισχυρές πιέσεις κυβερνώντων, κεφαλαιοκρατών και των διάφορων μηχανισμών τους, όπως τα καθεστωτικά ΜΜΕ, προς εμάς τους εργαζόμενους για να αποδεχτούμε την ολοκληρωτική κυριαρχία της αγοράς στις ζωές μας. Η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που έρχεται να επιδεινώσει την όλη δυσχερή κατάσταση που ως εργαζόμενοι βιώνουμε, με την υπερεντατικοποίηση, αλλά και τους πετσοκομμένους μισθούς ή και την μη καταβολή των δεδουλευμένων, τις απολύσεις και τα τόσα άλλα κρούσματα εργοδοτικής τρομοκρατίας. Και βέβαια, η κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας αποτελεί ένα μέτρο που πολύ σύντομα, όπως φαίνεται, θα γενικευθεί και σε πολλούς άλλους εργασιακούς κλάδους.

Κι αν μέχρι σήμερα τελικά δεν έχει καταργηθεί πλήρως η κυριακάτικη αργία αυτό οφείλεται πρώτιστα στις συλλογικές εργατικές αντιδράσεις. Πίσω μας λοιπόν έχουμε πλέον έναν πολύχρονο αγώνα, με σημαντικές μάχες μέσα και έξω από τους χώρους δουλειάς, με απεργίες και απεργιακές περιφρουρήσεις, παρεμβάσεις, διαδηλώσεις. Δίνοντας το αγωνιστικό παρών κάθε Κυριακή που επιχειρούνταν η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων μας. Μέσα από τον αγώνα αυτό έχουν γίνει σταθερά βήματα προς την κατεύθυνση της οργάνωσής μας, της συλλογικοποίησης των ίδιων των συναδέλφων από τον κλάδο του εμπορίου και της ανάδειξης μιας σειράς ζητημάτων από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων. Εδώ και 4 χρόνια o Συντονισμός Δράσης έχει καταφέρει να συμβάλλει καθοριστικά στην οργάνωση των αντιστάσεων στον κλάδο του εμπορίου, που αποτελεί παραδοσιακά και τον δοκιμαστικό σωλήνα εφαρμογής κάθε αντεργατικού νόμου/μέτρου. Όλα αυτά τα χρόνια, παρά τις ανακατατάξεις σε πολιτικό/νομοθετικό πεδίο συνεχίζει αταλάντευτα τις δράσεις και τις κινητοποιήσεις του κρατώντας ανοικτό τον επίμονο ταξικό αγώνα για την υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων. Σε όλο αυτό το διάστημα, οι απαντήσεις του Συντονισμού Δράσης ήταν σαφείς: ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ ΑΝΟΙΚΤΑ, ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ. Κάθε εργάσιμη Κυριακή, ήταν και είναι αφορμή για μάχη, με ή χωρίς την κήρυξη απεργίας από την ΟΥΙΕ ή τα κλαδικά σωματεία στο εμπόριο.

Είναι ανάγκη να αντιληφθούμε τη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας ως οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου που υπάρχει γύρω μας και βασιζόμενοι στις δικές μας πλάτες και με όπλο μας την ταξική αλληλεγγύη, να συνεχίζουμε όλο και πιο δυναμικά να οργανωνόμαστε και να αντιστεκόμαστε συλλογικά μέσα κι έξω από τους χώρους δουλειάς μας. Επίσης αναγκαία είναι και η συστράτευση του συνόλου των αντιστεκόμενων και καταπιεζόμενων κομματιών της κοινωνίας στους ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες καθώς και η σύνδεση των αγώνων αυτών.

Καλούμε όλους τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες μας και συνολικά τον κόσμο του αγώνα να συμμετέχουμε στις προσεχείς κινητοποιήσεις μας.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
 ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΜΕΝΑ ΩΡΑΡΙΑ

Το σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης στέκεται αλληλέγγυο στον αντιρρησία συνείδησης Παναγιώτη Μακρή που καλείται να δικαστεί στο Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 1 Ιουνίου 2017 με την κατηγορία της ανυποταξίας και ζητά την άμεση απόσυρση των κατηγοριών και την παύση των διώξεων και των ποινικών και διοικητικών κυρώσεων εναντίον των αντιρρησιών συνείδησης/αρνητών στράτευσης.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο της δίκης του Π. Μακρή το εν λόγω “αδίκημα” τελέστηκε το 1990, σε περίοδο μάλιστα που δεν υπήρχε καν ως δυνατότητα ο θεσμός της εναλλακτικής κοινωνικής υπηρεσίας. Παρότι έχουν παρέλθει 27 ολόκληρα χρόνια από τότε κι ενώ ο Π. Μακρής έχει παύσει εδώ και χρόνια να είναι υπόχρεος στράτευσης, καθώς πέρασε ηλικιακά τα 45 έτη, το αδίκημα πρακτικά δεν έχει παραγραφεί, αφού η στρατιωτική δικαιοσύνη έχει τη δυνατότητα να σέρνει τον Π. Μακρή στο δικαστήριο. Η ανυποταξία, άλλωστε, αποτελεί για το ελληνικό κράτος μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία, αφού έχει το χαρακτήρα του διαρκούς αδικήματος, είναι το μοναδικό πλημμέλημα που επιφέρει αφαίρεση πολιτικών δικαιωμάτων, ενώ μπορεί να υπάρξουν επανειλημμένες διώξεις στον ίδιο άνθρωπο οδηγώντας τους αρνητές στράτευσης ξανά και ξανά στα στρατοδικεία. Όλα αυτά είναι σαφέστατα αντίθετα με όλα τα διεθνή δεδομένα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Από το 2010 στις ποινικές διώξεις και στις υπόλοιπες διοικητικές κυρώσεις που επιβάλλονταν σε όσους αρνούνται τη στρατιωτική θητεία προστέθηκαν ως τελειωτικό χτύπημα τα διοικητικά πρόστιμα των 6.000 ευρώ που αφειδώς, και επαναλαμβανόμενα και πάλι, επιβάλλουν οι στρατολογικές αρχές και βεβαιώνουν οι εφορίες, εξοντώνοντας επί της ουσίας οικονομικά, επαγγελματικά και εν τέλει κοινωνικά τους αντιρρησίες.

Ο Π. Μακρής είναι ένας από τους πρώτους πολιτικούς αντιρρησίες συνείδησης που είχαν ξεκινήσει μια νέα εποχή του αγώνα ενάντια στο μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο τη δεκαετία του 1980. Παραμένει έκτοτε σταθερά ενεργός στο οικολογικό, ειρηνιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα, με ιδιαίτερη δράση για τα δικαιώματα των αναπήρων, καθώς και των προσφύγων και μεταναστών/τριών και ταγμένος στην υπόθεση της έμπρακτης αλληλεγγύης και των κοινωνικών αγώνων για ελευθερία και ισότητα, ειρήνη και δικαιοσύνη στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σ’ όλη σχεδόν την Ελλάδα και την Ευρώπη.

Η δίκη του Π. Μακρή έχει μια ειδική σημασία, αφού ο στρατοκρατικός μηχανισμός στην περίπτωσή του εκδηλώνει στην πληρότητά του τον εκδικητικό χαρακτήρα του, τιμωρώντας και ταλαιπωρώντας για μια ζωή αυτούς που του αντιτάσσονται. Την ίδια στιγμή, όμως, λαμβάνει χώρα και σε μια διεθνή συγκυρία παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, με αναζωπύρωση και επέκταση των πολεμικών ζωνών και των επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Ευρώπη, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική κι άνοδο του ρατσισμού και του φασισμού στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Σε αυτό ακριβώς το παγκόσμιο κάδρο, η συμπαράσταση και υποστήριξη σε όσους αρνούνται το στρατό και τον πόλεμο, αποτελεί όρο για την ανάπτυξη ενός απολύτως απαραίτητου διεθνιστικού, αντιπολεμικού, ειρηνιστικού κινήματος και για την όποια –εντέλει– προσπάθεια γίνεται για να φανεί μια ελπίδα σ’ έναν πλανήτη που οι κυρίαρχοι οδηγούν στην καταστροφή.

 ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Παλαιότερες αναρτήσεις