Βιβλιοποντικας

κείμενο που μας στάλθηκε με mail από την ομάδα συναδέλφων 

που δραστηριοποιείται στην Αθήνα "ο βιβλιοφρικάριος"

Η αποχώρηση των «μεγάλων» εκδοτικών οίκων από την Π.Ο.Ε.Β., την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εκδοτών Βιβλιοπωλών, που αποτελούσε το συλλογικό εργοδοτικό όργανο, και η συγκρότηση δικού τους συλλόγου, του ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ. (Ένωση Ελληνικού Βιβλίου), φαίνεται ότι εξυπηρετεί δύο επιδιώξεις: α) να αντλήσουν και να εκμεταλλευτούν αυτόνομα κονδύλια από το ΕΣΠΑ, εδραιώνοντας θέση ισχύος στην κλυδωνιζόμενη «μικροοικονομία» του κλάδου β) να μην υποχρεωθούν να εφαρμόσουν μια νέα κλαδική σύμβαση, ως μη μετέχοντες στην εργοδοτική ένωση που μέχρι πρότινος αναλάμβανε τη διαπραγμάτευση. Όπως βλέπουμε η οικονομία απελευθερώνεται - οι κρίσεις άλλωστε προσφέρουν ευκαιρίες όπως λένε οι υπέρμαχοι της ανταγωνιστικότητας- και τα ευχολόγια του υπουργείου για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων βρίσκουν τη θέση τους λίγο πιο κάτω από το υπογάστριο των αφεντικών. Την ίδια στιγμή εμείς καλούμαστε να αποφασίσουμε αν ο αγώνας δικαιώνεται με αυξημένα αριστερά ποσοστά.

Μια παλιά παροιμία λέει πως ό,τι κερδίζεται στον πόλεμο δεν χάνεται στα χαρτιά και για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι ο εχθρός βρίσκεται κυρίως εντός των τειχών. Από την ψήφιση των πρώτων εφαρμοστικών νόμων έως και σήμερα, μικρά και μεγάλα αφεντικά έχουν κάνει χρήση κάθε νομοθετικού πλεονεκτήματος, έχοντας επινοήσει ακόμα περισσότερα, πάντα στο όνομα της κρίσης και πάνω στα γερά θεμέλια της ιδιοκτησίας. Το μαγαζί είναι του αφεντικού και πρέπει να του φέρνει κέρδη, αν τα κέρδη μειώνονται την πληρώνουν οι εργάτες, λογικό δεν είναι; Κατά αντιστοιχία όμως είναι εξίσου λογικό οι απανταχού εργοδότες του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού να αρνούνται να πληρώσουν για την αναπαραγωγή τμημάτων της εργατικής τάξης που δεν τους είναι απαραίτητα, ακόμα και αν αυτό σημαίνει την δυσαπορρόφηση εμπορευμάτων σε πολλές χώρες. Η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου προχωράει και αυτό δεν αποτελεί μια ειρηνική διαδικασία ούτε για το στρατόπεδο των αφεντικών. Συγχωνεύσεις, εξαγορές και πτωχεύσεις επιχειρήσεων είναι στο λεξιλόγιο του παγκόσμιου καπιταλισμού ήδη από τις αρχές του ΄80, στο πνεύμα του «μόνο οι σκληροί επιβιώνουν». Ένας χυδαίος νεοδαρβινισμός στις πλάτες των εργατών, όπου μεταφέρεται όλα αυτά τα χρόνια το επιχειρηματικό ρίσκο, στο πλαίσιο ενός «νέου σοσιαλισμού» που ιδιωτικοποιεί τα κέρδη και κοινωνικοποιεί την κάλυψη των απωλειών με κρατικές αποφάσεις.

Οι εκδοτικοί οίκοι και τα βιβλιοπωλεία που συγκροτούν τον ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ. έχουν ήδη ξεκινήσει την προσπάθεια εδραίωσης και διαφέντευσης της αγοράς εις βάρος των εργαζόμενών τους, ώστε να δημιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες ανάπτυξης. Πιέζουν για μειώσεις μισθών και εκ περιτροπής εργασία (2ήμερα και 3ήμερα), καταλήγουν σε απλήρωτες υπερωρίες, με υπόνοιες ή και με ευθείες απειλές για απολύσεις. Την ίδια στιγμή στα μικρά και μεγάλα μαγαζιά της περιφέρειας, στους μικρούς ναούς προώθησης και καλλιέργειας του πνεύματος, οι βλαπτικές μεταβολές των συμβάσεων και οι απολύσεις ανέρχονται σε τέτοιον αριθμό που επιβεβαιώνει την περιγραφή τους ως μικρά μαγαζάκια του τρόμου. Βίαιη και δραστική υποβάθμιση της εργασίας, με τα ίδια επιχειρήματα με τους «μεγάλους», βοηθούμενη όμως από τη θολούρα των «οικογενειακών σχέσεων» και το έλλειμμα ταξικής συνείδησης των συναδέλφων, που αρμονικά συνδυαζόμενο με φόβους και ανασφάλειες, δεν τους βοηθά να διαχωρίσουν την εκμετάλλευση από το μέγεθος της επιχείρησης και τα συμφέροντά τους από αυτά των εργοδοτών τους. 

Το ζήτημα είναι κατά πόσο εμείς έχουμε εμπεδώσει ότι δεν είμαστε συνεργάτες τους ώστε να πληρωνόμαστε ανάλογα με την κερδοφορία των επιχειρήσεων. Το επιχείρημα που συναρτά τα συμφέροντα των εργατών με την κερδοφορία των αφεντικών, ως μοναδικό τρόπο για την αναβάθμιση του επιπέδου ζωής, εδραιώθηκε, δυστυχώς, τα προηγούμενα χρόνια της καταναλωτικής ενσωμάτωσης, των τραπεζικών δανείων και των πιστωτικών καρτών, μέσω των οποίων ένα μεγάλο μέρος της τάξης μας «μικροαστικοποιήθηκε» κοινωνιολογικά και κυρίως σε επίπεδο συνείδησης. Τα αυτονόητα που μαθαίνουμε από τις οικογένειές μας και τα σχολεία της καθεστωτικής εκπαίδευσης, αποτελούν τους καλύτερους συντηρητές των αλυσίδων μας, περιορίζοντας τις δυνατότητες ακόμα και να φανταστούμε διαφορετικές καταστάσεις. Η δικτατορία της επιβεβλημένης λογικής, που απενοχοποιεί την ιδιοκτησία των εργασιακών χώρων και την υπαγωγή της εργασίας στα συμφέροντα του κεφαλαίου, επιδιώκει τη συμμόρφωσή μας στις επιταγές του εθνικού στόχου της επιστροφής σε αναπτυξιακή πορεία. Αυτή ακριβώς η ανάπτυξη και οι στρατηγικές επιλογές της, αντανακλάται στη δημιουργία του ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ., έξω από (και ενάντια σε) κανονιστικά πλαίσια, με τον ελεύθερο ανταγωνισμό να διαμορφώνει ένα περιβάλλον που θα επιτρέψει τη μονοπώληση της αγοράς και την περαιτέρω συμπίεση του εργασιακού κόστους. Και ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το μέγεθος, το εργασιακό κόστος, δεν είναι απρόσωπο: είμαστε εμείς και η ποιότητα της ζωής μας.

«Εμείς οι άνθρωποι του βιβλίου (έλληνες εκδότες και βιβλιοπώλες) θέλουμε να προβάλουμε το βιβλίο ως ένα μέσο για την ανάπτυξη της χώρας και τη δημιουργία μιας κοινωνίας στηριγμένης σε ουσιαστικές αξίες…Με νέες μεθόδους, με συντονισμένες προσπάθειες και με τη συσπείρωση όλων των επιχειρηματιών του κλάδου που πιστεύουν στη συστηματική δουλειά και είναι έτοιμοι να εργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση, ο νέος συνδικαλιστικός φορέας αποσκοπεί στην έναρξη διαλόγου με την πολιτεία και τους άλλους επίσημους θεσμούς για τα μεγάλα ζητήματα του πολιτισμού και του βιβλίου». Έτσι αυτοσυστήνονται τα παιδιά του ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ. και κρίνοντας από τα πεπραγμένα τους κατά καιρούς και τώρα, οι κύριοι Πατάκης, Καστανιώτης, Παπαγεωργίου (Μεταίχμιο), Ψυχογιός, Παπασωτηρίου, Λιβάνης, Καρατζάς (Ιανός) και η παρέα τους, έχουν έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να ερμηνεύουν τις κοινωνικές ανάγκες και ανησυχίες. Προϊόν του πολιτισμού που ευαγγελίζονται δεν είναι το βιβλίο αλλά το κέρδος και η εκμετάλλευση. Όπως όλα τα αφεντικά, αφού φούσκωσαν τους προσωπικούς τους λογαριασμούς τα προηγούμενα χρόνια, τώρα στέλνουν το λογαριασμό των «ανοιγμάτων» τους στους εργαζόμενους, ακολουθώντας τις επιταγές της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης. Το πράγμα είναι λοιπόν απλό: είτε θα προσφερθούμε σα λίπασμα, είτε θα γίνουμε η άμμος στα γρανάζια τους.

Προφανώς λοιπόν το παρεάκι πρέπει να καταλάβει ότι το κολπάκι της διάσπασης της Π.Ο.Ε.Β. εμάς τουλάχιστον μας αφήνει αδιάφορους, όπως και οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί. Για μας είναι όλοι τους στο ίδιο στρατόπεδο και θα πρέπει να εξαναγκαστούν να υπογράψουν συλλογικές δεσμεύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο οι αντιστάσεις στους επιμέρους εργασιακούς χώρους που απαρτίζουν τον ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ. θα πρέπει να συλλογικοποιηθούν και να ενταθούν. Η λογική του να μην παραπιέζουμε γιατί θα ζημιωθεί περαιτέρω η επιχείρηση, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην βιαιότερη υποβάθμιση της εργασίας μας και της ζωής μας. Ο μισθός και οι συνθήκες εργασίας αποτελούν αντανάκλαση της αγωνιστικής ικανότητας και του επιπέδου της ταξικής μας συνεκτικότητας. Δεν είναι απλά ζήτημα χρημάτων, αλλά συμπύκνωση της έκφρασης ανταγωνιστικών σχέσεων εργοδότη-εργαζόμενου. Όσο δεν αντιλαμβανόμαστε τα επίπεδα αυτής της ανταγωνιστικής σχέσης τόσο η αδηφαγία των αφεντικών θα μεγαλώνει. Εμείς οι ίδιοι θα πρέπει να αντιτάξουμε στα σχέδια τους και στην «κρισιακή» φλυαρία τους όχι μόνο την πεισματική μας άρνηση σε επιπλέον υποβάθμιση, αλλά και δυναμικούς αγώνες, που θα επιβάλλουν την αναβάθμιση της εργασίας μας.

Για να συμβεί όμως αυτό κανείς και καμιά δεν πρέπει να παραδίνεται στην εσωστρέφεια, στη μοναχική απόγνωση και την ανασφάλεια. Η γνωστοποίηση των εκβιασμών και η συλλογικοποίηση των προβλημάτων σε μια προσπάθεια κοινών απαντήσεων αποτελούν αναγκαία πρώτα βήματα. Όπως και η αναζήτηση συμμαχιών με την αγωνιστική αλληλοστήριξη τόσο μεταξύ των εργαζομένων στον κλάδο μας όσο και με εργαζόμενους σε άλλους κλάδους. Η «μάχη του μισθού» είναι πολύ σημαντική υπόθεση για να αφεθεί σε κομματικούς μηχανισμούς και πολιτικούς χειρισμούς κάθε απόχρωσης. Οι εργασιακοί χώροι πρέπει να πάρουν φωτιά από εμάς τους ίδιους, λειτουργώντας και ως εφαλτήριο για την περαιτέρω κατανόηση της ταξικής μας ταυτότητας και των δυνατοτήτων μας. Εν κατακλείδι ακόμα και αν δεν επιθυμούμε κάτι παραπάνω από ικανοποιητικούς μισθούς στην ώρα τους και πάλι θα πρέπει να "δουλέψουμε" ώστε το "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" να μετατραπεί από σύνθημα σε πραγματική απειλή!

Όλα αυτά όμως με την υπαγωγή της αγωνιστικότητας στην εκλογική διαδικασία γίνονται; Ε, δεν γίνονται!

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΜΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ

ΟΛΟΙ το ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΙΟΥΝΗ 10 το ΠΡΩΙ ΕΞΩ από τα ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ Θεσσαλονίκης

Το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου στηρίζει τους απλήρωτους εργαζόμενους του "Μετρόπολις" στον δίκαιο αγώνα τους για την καταβολή των δεδουλευμένων και την διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Το αφεντικό των Μετρόπολις φαίνεται πως έχει τον τρόπο του να "βουλιάξει" την επιχείρηση φορτώνοντας όλα τα βάρη στις πλάτες των εργαζομένων. Ήδη ανακοίνωσε πως θα προχωρήσει στο κλείσιμο του -δέκατου κατα σειρά- καταστήματος στο Mall της Αθήνας, ενώ για μιά ακόμη φορά προσπαθεί να παραμυθιάσει τους εργαζόμενους μιλώντας για άνοιγμα νέου καταστήματος. Προφανώς είναι το ίδιο κατάστημα "φάντασμα" που έταζε πως θα ανοίξει πολύ πριν κλείσει το κεντρικό κατάστημα Μετρόπολις στην Αθήνα και αφήσει τους εκεί 42 συναδέλφους στο δρόμο.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν οι εργαζόμενοι των Μετρόπολις:

"Μέσα σε τρία χρόνια, από τότε που  Ανδρέας Γ. Κουρής (ιδιοκτήτης του ομίλου MAD και αρκετών ακόμη εταιρειών) απέκτησε την αλυσίδα καταστημάτων Metropolis, κατάφερε να κάνει τα… ακατόρθωτα:

Συρρίκνωσε τον αριθμό των καταστημάτων  της επιχείρησης από 12 σε μόλις τρία.

Περιόρισε το προσωπικό της, από 220 εργαζόμενους που τη στελέχωναν σε περίπου 100, πραγματοποιώντας περίπου 120 απολύσεις.

Επέβαλε μόνιμη καθυστέρηση στην καταβολή των μισθών που, πλέον αγγίζει τους τρεις μήνες.

Καθυστερεί συστηματικά την καταβολή  των δόσεων των αποζημιώσεων  στους απολυμένους συναδέλφους μας, ενώ δεν δίστασε να εκβιάσει κάποιους να λάβουν τη μισή αποζημίωση από αυτή που δικαιούνται υπογράφοντας ότι την πήραν ολόκληρη, προφανώς φοβούμενοι ότι δεν θα λάβουν ποτέ όλες τις δόσεις.

Ως επαγγελματίας κακοπληρωτής, φέσωσε τους προμηθευτές (κυρίως  δισκογραφικές εταιρείες και εκδοτικούς οίκους) από τον μεγαλύτερο ως τον μικρότερο. Έτσι, κατάφερε να επιφέρει την πλήρη απαξίωση των καταστημάτων που απέμειναν που, πλέον, λειτουργούν με ελάχιστα εμπορεύματα ως τα απομεινάρια των παλιών Metropolis.

Και το κυριότερο, έβαλε την επιχείρηση στο περιβόητο «άρθρο 99» του πτωχευτικού κώδικα που είναι γνωστό ότι αποτελεί προθάλαμο της πτώχευσης, προκειμένου να προστατευτεί από τους πιστωτές και τις οφειλές του προς το Δημόσιο.

Στις 31 Ιανουαρίου ο  Ανδρέας Γ. Κουρής, πέτυχε το μεγαλύτερο πλήγμα για το μέλλον της επιχείρησης και των εργαζόμενων αφήνοντας να μπει λουκέτο, λόγω έξωσης,  στο κεντρικό κατάστημα στην οδό Πανεπιστημίου που, εξαιτίας της θέσης του, ήταν πάντα ο «αιμοδότης» της επιχείρησης.

Σε όλο αυτό το διάστημα η εργοδοσία, μέσω του διευθυντή της επιχείρησης, μας παραμύθιαζε με δήθεν «σχέδια σωτηρίας» που στη συνέχεια μετατράπηκαν σε σχέδια που ποτέ δεν καρποφόρησαν. Όπως μας παραμύθιαζε και για την αναζήτηση νέου καταστήματος, προς αντικατάσταση του κεντρικού, κάτι που επίσης ποτέ δεν έγινε."

Το κατάστημα της Θεσσαλονίκης παραμένει κλειστό από την Τετάρτη 23/5, έπειτα από την ομαδική επίσχεση εργασίας των εργαζόμενων σε αυτό και ότι θα παραμείνει κλειστό μέχρι τη δικαίωση μας. Οι εργαζόμενοι σε αυτό, μετά από την κοροϊδία της εργοδοσίας τόσους μήνες, αποφάσισαν να μεταφέρουν τον αγώνα τους έξω από το κατάστημα, όπου καθημερινά δίνουν δυναμικό παρόν ενημερώνοντας πελάτες και περαστικούς.

Καλούμε εργαζόμενους, εργατικές συλλογικότητες και σωματεία να στηρίξουν τον αγώνα των εργαζομένων στα Μετρόπολις, με τη συμμετοχή τους στη ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΙΟΥΝΗ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (Τσιμισκή & Αριστοτέλους)

31/05/12

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου & Χάρτου Θεσσαλονίκης

4 μήνες απλήρωτοι!… 4 εργαζόμενοι σε επίσχεση εργασίας!!

Πριν από ένα χρόνο οι Εκδόσεις Καστανιώτη «μπήκαν στο χορό» της καθυστερούμενης καταβολής μισθών. Η καθυστέρηση αυτή -που με τον καιρό διογκώνονταν- μονιμοποιήθηκε. Στα εύλογα ερωτήματα των εργαζομένων, η οικονομική διεύθυνση απαντούσε ως εξής: «φτιάξε βιογραφικό», «βρες αλλού δουλειά». Ο καιρός περνούσε, οι εργαζόμενοι παρείχαν εργασία και ο εργοδότης τους «φόρτωνε» χρωστούμενους μισθούς!

Όλο αυτό το διάστημα, δεν υπήρξε καμία επίσημη ενημέρωση για την κατάσταση της εταιρείας, η οποία τους τελευταίους 3 μήνες είχε καταφέρει να «παραιτήσει» 5 εργαζόμενους! Το γεγονός ότι οι περισσότεροι εργάζονταν για αρκετό μεγάλο διάστημα, οδηγεί και τον πιο αδαή σε εύκολα και φανερά συμπεράσματα. Το ίδιο διάστημα η εταιρεία –οφείλοντας ήδη στους εργαζόμενους της τρεις (3) μισθούς δεν δίστασε να προβεί σε νέα πρόσληψη αποκρύπτοντας φυσικά, από τον νέο υπάλληλο αυτή την λεπτομέρεια!

Στις αρχές Απριλίου οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να συναντηθούν για να συζητήσουν για την εργασιακή τους κατάσταση. Ο επιχειρηματίας κατέστειλε αυτή τους την προσπάθεια με συνοπτικές διαδικασίες. Ούτε τότε σκέφτηκε πως ήρθε η ώρα να τους μιλήσει με ειλικρίνεια και υπευθυνότητα. Δύο (2) ημέρες μετά, μερίδα εργαζομένων, που απασχολείται στις αποθήκες της εταιρείας, σταμάτησε να εργάζεται, αξιώνοντας να πληρωθεί τον μισθό τουλάχιστον ενός μήνα. Η «παράλογη» αυτή απαίτηση ικανοποιήθηκε και σχολιάστηκε ως απειλή! Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι πήραν τον τίτλο: «γκρινιάρηδες»!

Στις αρχές Μαΐου ο εργοδότης παρέλαβε εξώδικη διαμαρτυρία-πρόσκληση από τέσσερις εργαζόμενους, οι οποίοι του ζητούσαν να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά που αφορούσαν στους μισθούς των τελευταίων 4 μηνών! Τότε, ο νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας κάλεσε όλους τους εργαζόμενους, χωριστά, σε διαβούλευση και ενημέρωση όσον αφορά στις μειώσεις του κύκλου εργασιών καθώς και των εισπράξεων. Δεν παρέλειψε βέβαια να κοινοποιήσει ένα μακρόπνοο (σε βάθος δωδεκαμήνου) πρόγραμμα αποπληρωμής, χωρίς να προσφέρει ούτε ένα ευρώ από τα οφειλόμενα όχι μόνο άμεσα αλλά ούτε και εντός του επόμενου διμήνου, χωρίς να αναλαμβάνει καμία δέσμευση για την τήρηση του προτεινόμενου χρονοδιαγράμματος και με τελειότερη ασφαλιστική δικλίδα ότι αυτά ισχύουν με επιφύλαξη για την περίπτωση αλλαγής των συνθηκών!

Ο Σύλλογος υπαλλήλων βιβλίου – χάρτου στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων στον Kαστανιώτη. Απαιτούμε την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων σε όλους τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι ζούμε από τον μισθό μας, δεν μας περισσεύουν χρήματα για να δανείζουμε τους εργοδότες και μάλιστα με μηδενικό επιτόκιο. Απέναντι στην επίθεση των εργοδοτών οι εργαζόμενοι έχουμε τον συλλογικό αγώνα και την αλληλεγγύη. Ήρθε η ώρα οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρο δουλειάς να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ενημέρωση από τριμερή συνάντηση με τις εκδόσεις Κούκου-Φρονιμίδου

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Επιθεώρηση Εργασίας η προγραμματισμένη (εξ αναβολής, ύστερα από αίτημα της εργοδοτικής πλευράς) τριμερής συνάντηση με την εργοδοσία των εκδόσεων Γεωργιάδη, για το ζήτημα της μη καταβολής δεδουλευμένων σε εργαζόμενο.

Η εργοδοσία εμφανίστηκε αμετακίνητη και προκλητική. Ομολόγησε δεκάδες παραβιάσεις του νόμου, δηλώνοντας μέσω του δικηγόρου της:

Ότι δεν έχουν κανένα χαρτί να προσκομίσουν, όπως τους είχε καλέσει η Επιθεώρηση να πράξουν, (δηλαδή καταστάσεις μισθοδοσίας, συμβάσεις, αποδείξεις μισθοδοσίας) γιατί όλα έχουν καταστραφεί λόγω φωτιάςπου μπήκε στο βιβλιοπωλείο.

Τους απαντάμε:

Η εργοδοσία δεν παρουσίασε καμιά τροποποίηση σύμβασης, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει τέτοια. Η αλλαγή στο ωράριο του εργαζομένου (και φυσικά στο μισθό) έγινε αυθαίρετα καικατά παράφωρη παραβίαση του νόμου. Άλλωστε αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει τον Γενάρη (πότε είπαμε ότι είχε μπει φωτιά;).

2. Η επιχείρηση συμφώνησε προφορικά σε συνάντηση με το σύνολο των εργαζομένων να τους μειώσει το ωράριο εργασίας σε 4ωρο αλλά ύστερα από αίτημά τους εξακολουθεί να τους παρέχει πλήρη ασφάλιση (τι μεγαλοψυχία)!!!

Βέβαια, λίγο αργότερα δήλωσε πως με το συγκεκριμένο εργαζόμενο μίλησε τηλεφωνικά ο κ. Λεωνίδας Γεωργιάδης.

Τους απαντάμε:

Παράξενοι εργαζόμενοι! Δεν διεκδίκησαν πλήρη μισθό, αλλά διεκδίκησαν πλήρη ασφάλιση. Μάλιστα!

Το ερώτημα παραμένει: Με ποιες συμβάσεις ορίζονται αυτά; Ή οι συμβάσεις και οι νόμοι δεν έχουν καμιά αξία μπροστά στη θέληση των αφών Γεωργιάδη; Από πότε οι σχέσεις εργασίας ρυθμίζονται τηλεφωνικά;;;

Μήπως πρέπει να υπογράφετε συμβάσεις για να προστατεύεστε από τα ψέματα των εργαζομένων;

3. Δήλωσε πως έστειλε εξώδικο στο σωματείο και τον εργαζόμενο πριν από την κινητοποίηση γιατί το κατάστημα «έχει καεί 18 φορές από γνωστούς-άγνωστους», στοχοποιώντας άμεσα το σωματείο και τον ίδιο τον εργαζόμενο.

Τους απαντάμε:

Το σωματείο είναι γνωστό-γνωστό, και τις κινητοποιήσεις και τον αγώνα του τα διοργανώνει βάζοντας την υπογραφή του, με δημόσιο και μαζικό τρόπο. Όλες οι κινητοποιήσεις μας έχουν αποφασιστεί μέσα από μαζικές διαδικασίες, συνελεύσεις και συναντήσεις των εργαζόμενων του κλάδου.

Αρχή μας είναι από τις πιο απλές μέχρι τις πιο δυναμικές κινητοποιήσεις μας να αναλαμβάνουμε πάντα την ευθύνη για όσα λέμε και πράττουμε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που δεχόμαστε τέτοια λάσπη και η αιτία είναι μία: Οι κινητοποιήσεις μας είναι πολύ ενοχλητικές για τους εργοδότες. Θα συνεχίσουμε σε αυτό τον δρόμο.

4. Ο εργαζόμενος δύο μήνες (Γενάρη-Φλεβάρη) δούλευε «κανονικά» 4ωρο και «θυμήθηκε» τον Μάρτιο να διαμαρτυρηθεί αξιώνοντας να απολυθεί!

Τους απαντάμε:

«Κανονικά» δηλαδή όπως ήθελαν οι αφοί Γεωργιαδη; Μμμ! Έχετε μπερδευτεί κύριοι, δεν έχετε καταφέρει οι επιθυμίες σας να έχουν ισχύ νόμου.

Η αλήθεια είναι ότι έχετε επιβάλει μερική απασχόληση, χωρίς να μπείτε καν στον κόπο να τροποποιήσετε τις συμβάσεις εργασίας… και αυτό αποδεικνύεται.

Και μόνο οι ισχυρισμοί της εργοδοσίας αποκάλυψαν σωρεία παρανομιών, τις οποίες και επισημάναμε, εμείς ως σωματείο καθώς και η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων. Ύστερα από αίτημα του δικηγόρου της εργοδοσίας ορίστηκε νέο ραντεβού στις 24/5.

Καλούμε την εργοδοσία:

Να καταβάλει άμεσα τα δεδουλευμένα στον εργαζόμενο – Να συνεχιστεί κανονικά η μισθοδοσία του

Να σταματήσει να καταπατά την εργατική νομοθεσία

Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής